ตอนที่ 9 คืนที่ดาวตก

ยูจีอูเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน

เวลาผ่านไปช้าเหมือนถูกยืดออก ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก จนกระทั่งเสียงระฆังดังขึ้นทำลายความเงียบลงในที่สุด

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าประตูบานเดิม ความเงียบที่ตามมานั้นยาวนานจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

บนโต๊ะไม้เก่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ ลายมือบนนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าเคยเห็นมาก่อนในความฝันสักครั้ง

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราต้องคิดแผนใหม่แล้วล่ะ” เสียงนั้นดังขึ้นเบา ๆ แต่หนักแน่นพอจะทำให้ทุกคนในที่นั้นหันมามอง

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนั้นจริง ๆ” อีกฝ่ายถามพลางเลิกคิ้ว ยูจีอูพยักหน้าช้า ๆ ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาอีกแล้ว

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู เมฆก้อนเล็ก ๆ ลอยเอื่อยอยู่บนขอบฟ้า ราวกับภาพวาดที่ใครสักคนตั้งใจแต่งแต้มไว้ให้ดูเป็นของขวัญ

ยูจีอูสูดหายใจลึก พยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีเวลาให้ตั้งตัว

คืนนั้น ยูจีอูนอนไม่หลับ มองเพดานพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างที่จะเปลี่ยนทุกอย่างหลังจากนี้

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง เสียงนกร้องจากที่ไกล ๆ ทำให้บรรยากาศดูสงบเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น

ลมเย็นพัดผ่านมาพร้อมกลิ่นฝนจาง ๆ ราวกับธรรมชาติเองก็รู้ว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล