ตอนที่ 3 คำเตือนที่ไม่มีใครฟัง

เวลาผ่านไปช้าเหมือนถูกยืดออก ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก จนกระทั่งเสียงระฆังดังขึ้นทำลายความเงียบลงในที่สุด

เฉินหาวเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน

เฉินหาวสูดหายใจลึก พยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีเวลาให้ตั้งตัว

ลมเย็นพัดผ่านมาพร้อมกลิ่นฝนจาง ๆ ราวกับธรรมชาติเองก็รู้ว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนั้นจริง ๆ” อีกฝ่ายถามพลางเลิกคิ้ว เฉินหาวพยักหน้าช้า ๆ ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาอีกแล้ว

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าประตูบานเดิม ความเงียบที่ตามมานั้นยาวนานจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

บนโต๊ะไม้เก่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ ลายมือบนนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าเคยเห็นมาก่อนในความฝันสักครั้ง

ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี แต่ลึก ๆ แล้ว เฉินหาวรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ใหญ่กว่านั้นมาก

คืนนั้น เฉินหาวนอนไม่หลับ มองเพดานพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างที่จะเปลี่ยนทุกอย่างหลังจากนี้

ตลอดทางที่เดินกลับ เฉินหาวนึกย้อนถึงคำพูดเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีคำตอบที่ตามหาอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิดมาตลอดก็ได้

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง เสียงนกร้องจากที่ไกล ๆ ทำให้บรรยากาศดูสงบเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น