ตอนที่ 7 สัญญาใต้ต้นซากุระ

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนั้นจริง ๆ” อีกฝ่ายถามพลางเลิกคิ้ว ฮันยูจินพยักหน้าช้า ๆ ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาอีกแล้ว

บนโต๊ะไม้เก่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ ลายมือบนนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าเคยเห็นมาก่อนในความฝันสักครั้ง

ฮันยูจินเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน

“ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ฉันจะไม่ทำพลาดแน่นอน” ฮันยูจินพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า

ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี แต่ลึก ๆ แล้ว ฮันยูจินรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ใหญ่กว่านั้นมาก

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าประตูบานเดิม ความเงียบที่ตามมานั้นยาวนานจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราต้องคิดแผนใหม่แล้วล่ะ” เสียงนั้นดังขึ้นเบา ๆ แต่หนักแน่นพอจะทำให้ทุกคนในที่นั้นหันมามอง

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู เมฆก้อนเล็ก ๆ ลอยเอื่อยอยู่บนขอบฟ้า ราวกับภาพวาดที่ใครสักคนตั้งใจแต่งแต้มไว้ให้ดูเป็นของขวัญ

ตลอดทางที่เดินกลับ ฮันยูจินนึกย้อนถึงคำพูดเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีคำตอบที่ตามหาอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิดมาตลอดก็ได้

คืนนั้น ฮันยูจินนอนไม่หลับ มองเพดานพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างที่จะเปลี่ยนทุกอย่างหลังจากนี้

ฮันยูจินสูดหายใจลึก พยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีเวลาให้ตั้งตัว