ตอนที่ 3 จุดเริ่มต้น

ตลอดทางที่เดินกลับ อีซอยอนนึกย้อนถึงคำพูดเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีคำตอบที่ตามหาอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิดมาตลอดก็ได้

อีซอยอนสูดหายใจลึก พยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีเวลาให้ตั้งตัว

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง เสียงนกร้องจากที่ไกล ๆ ทำให้บรรยากาศดูสงบเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น

เวลาผ่านไปช้าเหมือนถูกยืดออก ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก จนกระทั่งเสียงระฆังดังขึ้นทำลายความเงียบลงในที่สุด

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว จนในที่สุดก็หยุดลงตรงหน้าประตูบานเดิม ความเงียบที่ตามมานั้นยาวนานจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

บนโต๊ะไม้เก่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ ลายมือบนนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าเคยเห็นมาก่อนในความฝันสักครั้ง

ลมเย็นพัดผ่านมาพร้อมกลิ่นฝนจาง ๆ ราวกับธรรมชาติเองก็รู้ว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู เมฆก้อนเล็ก ๆ ลอยเอื่อยอยู่บนขอบฟ้า ราวกับภาพวาดที่ใครสักคนตั้งใจแต่งแต้มไว้ให้ดูเป็นของขวัญ

อีซอยอนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน

“ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ฉันจะไม่ทำพลาดแน่นอน” อีซอยอนพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า

“เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนั้นจริง ๆ” อีกฝ่ายถามพลางเลิกคิ้ว อีซอยอนพยักหน้าช้า ๆ ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ในแววตาอีกแล้ว