ตอนที่ 9 การประลองครั้งแรก

วิคเตอร์ไม่ยอมแพ้ เขาท้าโรเซลีนให้ประลองเวทกลางลานฝึกของโรงเรียนต่อหน้านักเรียนทั้งหมด โดยหวังว่าจะเอาคืนที่ทำให้เขาขายหน้าในหอสมุด โรเซลีนรับคำท้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเรื่องนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย

เสียงระฆังดังขึ้น วิคเตอร์ร่ายคาถาลมที่พัดกรีดเป็นคมกระบี่ขึ้นมาทันที แสงสีฟ้าแผ่ซ่านไปทั่วลานจนผู้ชมร้องอุทาน โรเซลีนไม่ได้ขยับตัว เพียงแต่แตะพื้นด้วยปลายเท้าเบา ๆ เงาของเธอก็ยืดยาวขึ้นไปตามแสงแดดยามบ่าย

เงาเริ่มขยับ ราวกับมีชีวิต มันรวมตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งบาง ๆ ขวางลมคมกระบี่ไว้ได้ทั้งหมด เศษลมกระจายไปทั่วลานโดยไม่มีใครบาดเจ็บ วิคเตอร์ตกตะลึงเมื่อเห็นทางออกของเขาถูกปิดตาย

โรเซลีนเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาช้า ๆ แล้วพูดด้วยเสียงที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน “การประลองนี้จบแล้ว วิคเตอร์ การที่เจ้ากล้าท้าคนที่เจ้าดูถูก มีค่าเพียงการเรียนรู้ที่ควรจดจำไว้” เขาพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ

บนระเบียงชั้นสองของอาคารวิชาการ ชายหนุ่มผมทองยืนมองลงมาอย่างเงียบงัน สายตาสีฟ้าเย็นเฉียบจับจ้องอยู่ที่โรเซลีนโดยไม่กะพริบ เธอเงยหน้าขึ้นพบเขาพอดี แต่ไม่ได้หลบสายตา เจ้าชายคาสเปียนหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร