ตอนที่ 1 คุณหนูรองที่ไม่มีใครสนใจ

ความเจ็บปวดที่ศีรษะทำให้หลิวอวี้หลานลืมตาขึ้นท่ามกลางกลิ่นธูปและเสียงกระซิบจากนอกประตู ก่อนที่ความทรงจำของตัวเองจะทันได้กลับมาครบ ก็มีเสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นอย่างไม่สนใจ “คุณหนูรองตื่นแล้วหรือ ดีเลย ท่านแม่ใหญ่บอกให้เตรียมตัวไปพบแขกตอนบ่าย”

แขกคนนั้นคือเจ้าของร้านเกลือใหญ่ในเมืองซ่งเฟิง นามว่าฉินหยวน อายุราวห้าสิบ ท้องพุง เดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมบัญชีหนี้ที่หนาเท่าก้อนอิฐ ทุกคนในห้องรวมถึงพี่สาวคนโตมองอวี้หลานราวกับเป็นสินค้าที่ต้องส่งมอบ เพื่อให้เรื่องหนี้ของตระกูลจบลง

อวี้หลานยิ้มบาง ๆ อยู่ในใจ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกชัดว่านางไม่เคยได้ยินเสียงตัวเองพูดในบ้านนี้มานานแล้ว นางจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นางลุกขึ้น ยกชาเย็นขึ้นมาจิบอย่างสงบ แล้วพูดเสียงเรียบว่า “ท่านฉินหยวน หนี้ที่ตระกูลหลิวค้างท่าน ข้ารับจ่ายด้วยตัวเองได้หรือไม่ ขอเวลาสามวัน”

ความเงียบปกคลุมห้องทันที ท่านแม่ใหญ่ถึงกับวางถ้วยชาลงแรง ๆ ส่วนฉินหยวนหัวเราะออกมาเสียงดัง “คุณหนูจะขายอะไรได้ในสามวัน ตระกูลหลิวน้ำแข็งเก่ากว่าเจ้าอีก” อวี้หลานไม่ได้ตอบ นางเพียงมองไปที่ประตูห้องเก็บของหลังครัว ที่ซึ่งตู้ไม้ใบนั้นรออยู่ในความมืด

คืนนั้น อวี้หลานลงมือหลังทุกคนหลับ นางเปิดตู้ด้วยปลายนิ้วที่เคยกรีดเลือดเพื่อยืนยันตัวตน ไอเย็นพุ่งออกมาเป็นสายหมอกขาว และหน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า “ยินดีต้อนรับสู่ตู้เย็นแห่งตระกูลหลิว ภารกิจแรก: ขายน้ำแข็งใสให้ได้สิบชามภายในสามวัน รางวัล: เปิดช่องเก็บของชั้นที่หนึ่ง”

อวี้หลานอ่านข้อความซ้ำสองรอบ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในความเงียบ นางเคยเป็นพนักงานขายขนมในโลกเดิม และรู้ดีว่าของหวานเย็นที่ดีต้องมีอะไรบ้าง นางหยิบน้ำผึ้งดอกเหมยจากชั้นครัว ผสมกับน้ำแข็งที่ถูกเก็บไว้ในตู้ แล้วชิมดูหนึ่งช้อน ความหวานอ่อนและความเย็นเฉียบแล่นลงคอ “พรุ่งนี้ ตลาดกลางคืนของซ่งเฟิงจะได้รู้จักหลิวอวี้หลานเสียที”