ตอนที่ 3 ชายในชุดดำผู้ซื้อทุกชาม

เช้าวันต่อมา ตระกูลหลิวได้ยินข่าวว่าคุณหนูรองขายน้ำแข็งใสหมดตลาดกลางคืนไปแล้ว ท่านแม่ใหญ่โกรธจนวางแผนจะยึดตู้ แต่เมื่อนางส่งคนไปที่ห้องเก็บของ กลับพบว่าประตูถูกล็อกจากด้านในด้วยกลอนที่ไม่มีกุญแจ อวี้หลานเพียงยิ้มเมื่อรู้เรื่อง เพราะนางรู้แล้วว่าตู้ใบนี้เลือกเจ้าของได้

ตอนบ่าย ชายในชุดดำคนเดิมมาเยือนแผงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว ยังมีผู้ติดตามสองคนยืนอยู่ด้านหลัง เขาวางถุงเงินหนักลงบนแผง “ข้าอยากซื้อน้ำแข็งใสทุกชามที่เจ้าทำได้วันนี้ และอยากรู้ว่าเจ้าได้ความเย็นนั้นมาจากไหน” น้ำเสียงของเขาสุภาพ แต่แววตากลับเฉียบคม

อวี้หลานตัดสินใจไม่โกหก นางบอกเพียงว่าความเย็นนั้นมาจากตู้ไม้ของตระกูล และตัวนางเองก็ไม่รู้ที่มาทั้งหมด ชายคนนั้นพยักหน้าช้า ๆ แล้วแนะนำตัวว่าเป็น “เซี่ยวเฉินหาน” ผู้ดูแลกองขนส่งน้ำแข็งหลวงแห่งแคว้น และบอกว่ากำลังตามหาของที่มีพลังเก็บความเย็นมานานหลายปี

ก่อนจากไป เซี่ยวเฉินหานทิ้งคำเตือนไว้ว่า “คนที่รู้ความลับของตู้นี้มีไม่ใช่แค่ข้า ในตระกูลหลิวเองก็มีคนที่ต้องการให้มันพังลง” อวี้หลานนิ่งไป นางนึกถึงสายตาของท่านพ่อในวันที่ตระกูลจะมอบนาง ที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความรัก แต่เต็มไปด้วยความกลัว

ระบบส่งข้อความสุดท้ายของวันนั้นมาเงียบ ๆ “ภารกิจต่อไป: เปิดช่องเก็บของชั้นที่สอง ต้องใช้วัตถุดิบที่ไม่มีในซ่งเฟิง ปรากฏตำแหน่ง: ตลาดท่าเรือทางตะวันตก” อวี้หลานหลับตาลงแล้วถอนหายใจ ก่อนจะคิดขึ้นมาว่า บางทีการทำมาค้าขาย อาจไม่ใช่แค่ทางรอดของตระกูล แต่เป็นทางกลับบ้านของตัวนางเองด้วย