ตอนที่ 2 น้ำแข็งใสชามแรก

ตลาดกลางคืนของเมืองซ่งเฟิงคึกคักกว่าที่อวี้หลานคิด โคมกระดาษสีแดงแขวนเรียงกันตลอดสองฟากถนน กลิ่นข้าวต้มและชาร้อนลอยมาตามลม อวี้หลานหาบรถเข็นไม้เก่าที่ยืมมาจากลุงเฉิน ตั้งแผงไว้มุมตลาดใกล้บ่อน้ำ และวางชามกระเบื้องขาวสิบใบเรียงเป็นแถว

ลูกค้าคนแรกคือเด็กขายโคมวัยสิบขวบที่ยืนมองน้ำแข็งใสอย่างไม่กล้าเข้าใกล้ อวี้หลานยิ้มแล้วยื่นชามเล็กให้โดยไม่คิดเงิน “ลองชิมก่อน ถ้าอร่อยค่อยจ่ายทีหลัง” เด็กน้อยกินหมดชามภายในไม่กี่คำ ตาเป็นประกาย แล้ววิ่งไปบอกเพื่อน ๆ ทั้งตลาด

ไม่นาน แผงของอวี้หลานก็มีคนมามุงเต็มไปหมด แต่ปัญหาใหญ่เกิดขึ้นเมื่อมีชายหนุ่มในชุดยามสีเทาเดินมาพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่น “ใครอนุญาตให้ตั้งแผงตรงนี้” เขาพูดเสียงห้วน ก่อนจะลองชิมน้ำแข็งใสโดยไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที แต่เขายังคงทำท่าเย็นชาเหมือนเดิม

อวี้หลานรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นยามจากกองตรวจตลาด จึงยื่นชามให้อีกใบ “ท่านยามจะชิมก่อนก็ได้ ข้าจะขอใบอนุญาตในวันพรุ่งนี้ วันนี้ขอแค่ให้ข้าขายหมดชามเดียวก็พอ” ชายหนุ่มมองนางนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะวางเหรียญทองแดงลงบนแผงโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินจากไป

เมื่อเก็บแผงตอนดึก ระบบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง “ภารกิจแรกสำเร็จ: ขายน้ำแข็งใสได้ 9 ชาม ยังขาดอีก 1 ชาม” และอีกบรรทัดหนึ่งที่ทำให้อวี้หลานขมวดคิ้ว “ตรวจพบพลังความเย็นรั่วไหลจากตู้ มีผู้สังเกตการณ์อยู่ในระยะใกล้” นางมองไปรอบตลาดที่เงียบลงแล้ว มีเพียงเงาคนในชุดดำยืนอยู่ไกล ๆ ที่หน้าร้านชา