ตอนที่ 18 ใจกลางป่าที่เหี่ยวเฉา
ในที่สุดทุกคนตัดสินใจเข้าไปใจกลางป่าพร้อมกัน ฮินะถือตะกร้าขนมที่ห่ออย่างดี ทอร์ฮาร์ทเดินนำหน้า ไรเลนเดินปิดท้าย ส่วนโมจิกับโทสต์นั่งอยู่บนไหล่ของเธอทั้งสองข้าง ลุงมอสนำทางผ่านเส้นทางที่ไม่มีใครรู้จักนอกจากผู้ดูแลป่า
ใจกลางป่ามีต้นไม้ยักษ์ต้นหนึ่งที่เคยใหญ่ที่สุดในอาณาจักร แต่ตอนนี้ลำต้นแตกร้าวและดำคล้ำ ที่ฐานมีหมอกสีเทาหนาไหลวนอยู่เหมือนวังน้ำวน เมื่อฮินะก้าวเข้าไปใกล้ เธอได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ มากมายพร้อมกัน เสียงที่พูดว่า “เหงา… เหงา… ไม่มีใครมา…”
ลุงมอสอธิบายด้วยเสียงสั่นว่าต้นไม้ต้นนี้คือหัวใจของป่า และมันเก็บความเหงาของทุกคนที่เคยหลงทางเข้ามาไว้นานนับพันปีจนล้น ไรเลนยกดาบขึ้นแต่ฮินะห้ามไว้ เธอเดินเข้าไปที่ฐานต้นไม้ช้า ๆ แล้ววางขนมชิ้นหนึ่งลงบนราก
“ฉันรู้ว่าเหงาเป็นยังไง” เธอพูดเสียงเบา “ตอนเปิดร้านใหม่ ๆ ฉันนั่งรอลูกค้าอยู่หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ แต่ตอนนี้มีคนมากมายอยู่กับฉัน และพวกเขาจะอยู่กับเจ้าด้วย” เธอเปิดตะกร้า แล้วแจกขนมให้ทุกคนที่มาด้วย กลิ่นอุ่น ๆ ลอยไปทั่วลานโล่งใต้ต้นไม้
หมอกสีเทาค่อย ๆ แตกตัวออกเป็นแสงสีทอง ใบไม้อ่อนผุดขึ้นจากกิ่งแห้งทีละใบ ต้นไม้ยักษ์เปล่งเสียงถอนหายใจยาวเหมือนคนที่เพิ่งได้พักหลังเดินทางไกล ลุงมอสคุกเข่าลงร้องไห้ ส่วนทอร์ฮาร์ทมองฮินะด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขายังไม่กล้าเรียกชื่อ
ความคิดเห็น 0
ยังไม่มีความคิดเห็น เปิดประเด็นเป็นคนแรกเลย 💬