ตอนที่ 20 คาเฟ่ฮินะ ตลอดไป

หนึ่งปีผ่านไปนับจากวันที่ฮินะลืมตาตื่นขึ้นบนเก้าอี้ไม้ตัวนั้น คาเฟ่เล็ก ๆ ริมป่ากลายเป็นที่รู้จักไปทั่วอาณาจักร ผู้คนเดินทางมาจากทั้งเมืองหลวงและเทือกเขาเพียงเพื่อนั่งจิบชาและชิมเค้กใบเมเปิลลาเวนเดอร์ ฮินะยังตื่นตั้งแต่ตีสี่ทุกวัน แต่ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยอีกเลย

เลโอกับเพื่อนอีกสี่คนกลายเป็นพนักงานประจำ และคนหนึ่งในนั้นเปิดสาขาเล็ก ๆ ที่เมืองข้างเคียงโดยใช้สูตรจากสมุดของมาร์ธา ไรเลนกลับไปเทือกเขาเป็นครั้งคราวแต่ไม่เคยห่างร้านเกินหนึ่งสัปดาห์ โทสต์โตขึ้นจนบินได้สูงและยังคงติดขนมปังเนยสดไม่เปลี่ยน

เช้าวันครบรอบ ฮินะเปิดประตูร้านเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้มีของขวัญวางอยู่หน้าประตู เป็นกระถางดอกลาเวนเดอร์ที่ผูกริบบิ้นสีทอง มีการ์ดเล็ก ๆ เขียนว่า “ขอบคุณที่ชงกาแฟให้ข้า — มาร์ธา” ฮินะอ่านแล้วยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะตั้งกระถางไว้ข้างหน้าต่างริมเทียน

ทอร์ฮาร์ทเดินมายืนข้างเธอที่ประตู โดยไม่ต้องบอกอะไร เขาส่งถ้วยกาแฟที่ชงเองให้เป็นครั้งแรก รสชาติไม่ค่อยดีนัก แต่ฮินะดื่มจนหมดถ้วย ราวกับมันเป็นกาแฟที่อร่อยที่สุดในสองโลก “ครั้งหน้าฉันจะสอนให้” เธอพูด และเขาตอบว่า “ข้าอยากเรียนทั้งชีวิต”

ป้ายไม้หน้าร้านส่องประกายในแสงเช้า ตัวอักษรที่สลักไว้ซ้อนกันหลายชั้นอ่านได้ชัดเจนที่สุดบรรทัดสุดท้าย “คาเฟ่ฮินะ – บ้านของทุกคนที่เคยเหนื่อย” เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ ลูกค้าคนแรกของวันก้าวเข้ามา และฮินะยิ้มต้อนรับเหมือนที่เธอทำมาตลอด พร้อมกับประโยคเดิมที่เธอรักที่สุด “ยินดีต้อนรับค่ะ วันนี้อยากดื่มอะไรดี”