ตอนที่ 10 ห้องกระจกเงา

ภารกิจถัดไปของทีมวันสุดท้ายคือดันเจี้ยนระดับ C ชื่อว่า “ห้องกระจกเงา” ซึ่งมีชื่อเสียงว่าไม่มีใครผ่านได้โดยไม่แตกคอกัน ทั้งห้องปูด้วยกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนผู้เข้าไปเป็นร้อยเงา และบางเงาไม่ได้ทำท่าเหมือนต้นฉบับ

ยุนฮาเตือนทุกคนให้เดินชิดกันเป็นแถว เพราะดันเจี้ยนนี้มักทำให้คนหลงเข้าใจผิดว่าเงาเป็นสมาชิกทีม แต่ไม่ทันไร ฮานึลก็หายไปจากแถว มินจุนหันไปเห็นเธอยืนอยู่หน้ากระจกบานหนึ่ง กำลังคุยกับเงาของตัวเองด้วยแววตาเหม่อลอย

เสียงในกระจกพูดว่า “เธอมันไร้ประโยชน์ รักษาช้ากว่าคนอื่นเสมอ ไม่มีใครต้องการเธอหรอก” น้ำเสียงนั้นเหมือนเสียงของฮานึลเองทุกอย่าง มินจุนเปิดตาวิเคราะห์ทันที และเห็นเส้นสีเหลืองที่ทับอยู่ตรงขอบกระจกแผ่นนั้น มันไม่ได้เป็นกระจก แต่เป็นสัตว์ประหลาดที่เลียนแบบคำพูดในหัวของเหยื่อ

เขาไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเธอ แต่พูดช้า ๆ ข้างหู “เมื่อวานผมแผลเปิดเพราะคมกิ่งไม้ แล้วคุณห่มผ้าให้ผมโดยไม่ได้รู้ตัวด้วยซ้ำ ผมรู้สึกอุ่นทั้งคืน” ฮานึลกระพริบตา แววตาค่อย ๆ กลับมา “ใช่… ฉันมีหน้าที่ของฉัน และมันไม่ได้ขึ้นกับความเร็ว” เธอพึมพำ

ด้วยคำพูดนั้น แสงสีฟ้าขยายตัวออกจากมือของเธอโดยไม่ต้องร่ายคาถา กระจกทั้งห้องร้าวพร้อมกันและแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย สัตว์ประหลาดเลียนแบบตัวใหญ่หลุดออกมากลางห้องแล้วถูกแทซองยิงทะลุหัวด้วยนัดเดียว หลังจบการต่อสู้ ฮานึลยืนร้องไห้เงียบ ๆ ขณะที่ทุกคนยืนล้อมเธอไว้โดยไม่มีใครพูดอะไรเลย