ตอนที่ 20 วันแรกของคนรอด

มินจุนตื่นขึ้นในห้องผู้ป่วยสีขาว แสงแดดเช้าลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ และมีกลิ่นส้มลอยอยู่ในอากาศ เขาหันไปเห็นฮานึลนั่งหลับอยู่ข้างเตียง มือยังถือส้มลูกหนึ่งที่ปอกค้างไว้ ข้าง ๆ เธอมียุนฮา บุ๊คซู และแทซองนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ทุกคนเหนื่อยจนหลับไม่ลืมหูลืมตา

เมื่อฮานึลสะดุ้งตื่น เธอร้องไห้ทันทีโดยไม่พูดสักคำ ก่อนจะกระโดดเข้ามากอดเขาทั้งที่เขายังเจ็บไปทั้งตัว บุ๊คซูตื่นเพราะเสียง แล้วตะโกนเรียกทุกคนเสียงดังจนพยาบาลต้องวิ่งเข้ามาห้าม ยุนฮาลืมตาขึ้น เธอไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือมาบีบมือมินจุนแน่นอยู่ครู่หนึ่ง

ซอกจินมาเยี่ยมตอนบ่ายพร้อมตะกร้าผลไม้และข่าวที่ทุกคนรอคอย ประตูแห่งการสิ้นสุดปิดสนิทแล้ว ทั่วโลกไม่มีสัญญาณผิดปกติอีก สมาคมประกาศให้วันนี้เป็นวันครบรอบของการรอดชีวิต และมินจุนได้รับการยกระดับเป็นฮันเตอร์ระดับ S อย่างเป็นทางการ แม้เขาจะปฏิเสธขอให้ใช้คำว่า “ระดับ F ตลอดไป” แทน

วันที่ออกจากโรงพยาบาล มินจุนเดินไปที่สถานีกังนัมเพียงลำพัง ตรงที่เดิมซึ่งเขายืนในวันแรก เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งยืนถือตุ๊กตาหมีอยู่ข้างเสา เธอวิ่งเข้ามาหา และยื่นตุ๊กตาให้พร้อมพูดว่า “หนูชื่อซูอา ขอบคุณที่ช่วยหนูตอนนั้นนะคะ” มินจุนย่อตัวลงยิ้มและลูบหัวเธอเบา ๆ

เมื่อกลับถึงที่พัก หน้าต่างสีแดงปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่สีแดงเลือด แต่เป็นสีขาวนวล ข้อความสั้น ๆ เขียนว่า “ภารกิจทั้งหมดสำเร็จ พลังสำรองถูกปลดล็อกทั้งหมด” และข้างล่างมีบรรทัดหนึ่งที่ทำให้เขาหยุดหายใจ “ประตูบานต่อไป: ตรวจพบนอกโลกนี้”

มินจุนมองข้อความนั้นอยู่นานก่อนปิดมันลง แล้วหันไปมองเพื่อนทั้งสี่ที่กำลังจัดโต๊ะอาหารหัวเราะกันเสียงดังอยู่ในห้องครัว เขาเดินเข้าไปนั่งร่วมวงโดยไม่พูดถึงมัน เพราะเรื่องนั้นเอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้ วันนี้เขาเพียงอยากกินข้าวกับคนที่ไม่มีใครถูกทิ้ง และพรุ่งนี้ ค่อยเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน