ตอนที่ 17 สิบสี่วันของทีมวันสุดท้าย

สิบสี่วันที่เหลือถูกใช้ไปกับการฝึกซ้อมอย่างหนักที่สุดในชีวิตของมินจุน ทุกเช้าเขาวิ่งรอบสนามฝึกของสมาคมกับบุ๊คซู ทุกบ่ายฝึกใช้ตาวิเคราะห์ร่วมกับแทซอง และทุกค่ำนั่งทบทวนแผนกับยุนฮาจนดึก ฮานึลไม่เคยบ่นสักครั้งแม้จะเหนื่อยจนตาปรือ

บุ๊คซูตัดสินใจเลิกบ่นเรื่องขาซ้ายที่เคยหัก เพราะฮานึลเสนอว่าเธอจะฮีลให้ทุกคืนจนกว่าจะหายสนิท เวทของเธอยังคงช้าเหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่แสงสีฟ้าซึมเข้าไปในขา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ลึกกว่าการรักษาของฮีลเลอร์คนไหนที่เคยพบมา เช้าวันหนึ่งเขาเดินได้โดยไม่มีอาการเจ็บเลย

ส่วนแทซองเริ่มกล้ายิงต่อหน้าฝูงชนมากขึ้น ในการซ้อมรวมของหลายทีมที่สมาคมจัด เขายิงเป้าเคลื่อนที่ไกลห้าร้อยเมตรได้ทุกนัดจนผู้ชมปรบมือ เขาเขินจนหน้าแดง แต่ยกมือโบกให้ผู้คนเป็นครั้งแรกในรอบสองปี

คืนก่อนวันสุดท้าย ทั้งห้าคนมานั่งรวมกันที่ดาดฟ้าที่พักด้วยเบียร์กระป๋องและขนมปังที่บุ๊คซูซื้อมา ไม่มีใครพูดถึงประตูหรือภารกิจ พวกเขาเล่าเรื่องเด็กชายหญิงตอนเล็ก ๆ ร้องเพลงเพี้ยน ๆ และหัวเราะกันเสียงดังจนเพื่อนบ้านตะโกนด่าจากหน้าต่าง

เมื่อทุกคนแยกย้ายไปนอน มินจุนยังนั่งอยู่คนเดียว เขาเปิดหน้าต่างสีแดงอีกครั้ง ข้อความล่าสุดเขียนไว้ว่า “เหลือเวลา 6 ชั่วโมง” ตัวเลขนั้นไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวอย่างเคย เขาปิดหน้าต่างลง มองดูดาวบนท้องฟ้ากรุงโซลที่แทบไม่มีใครสนใจมาหลายปี แล้วพึมพำว่า “พรุ่งนี้ ขอให้ทุกคนได้กลับบ้าน”