ตอนที่ 4 ดันเจี้ยนระดับ S

เช้าวันถัดมา เสียงสัญญาณเตือนดังไปทั่วกรุงโซลพร้อมกันทุกจอ ประตูมิติระดับ S ปรากฏขึ้นเหนือย่านกังนัมจนท้องฟ้าเป็นสีม่วงเข้มทั้งเมือง สัตว์ประหลาดหลายตัวพุ่งออกมาตามถนนใหญ่ มินจุนกับทีมที่เพิ่งจับมือกันได้ไม่กี่วันถูกสั่งให้เข้าไปช่วยพื้นที่ทางตะวันตก

ยุนฮาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ดันเจี้ยนระดับ S ไม่มีใครในทีมนี้เคยเข้าเลยสักครั้ง นายจะตามมาก็ได้ แต่ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง” มินจุนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร เพราะเขาเห็นแล้วว่าหน้าต่างสถานะของตัวเองกำลังเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว ราวกับจะตอบรับเหตุการณ์นี้

ภายในประตู พื้นถนนถูกแทนที่ด้วยหินสีดำที่ลอยเป็นชั้น ๆ และมีลำธารเรืองแสงไหลผ่านกลางอากาศ สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ราวตึกสามชั้นยืนขวางทางอยู่ ทีมฮันเตอร์ระดับ B หลายทีมถอยกลับมาเพราะไม่สามารถทำลายผิวหนังของมันได้ มินจุนสังเกตเห็นว่าใต้คอของมันมีรอยแตกเล็ก ๆ ที่ยังมีแสงสีแดงสะท้อนออกมา

เขาวิ่งผ่านทีมที่กำลังล้มลงและโยนขวดน้ำแร่ที่เหลือในกระเป๋าไปยังรอยแตกนั้น น้ำแร่ที่ถูกแสงสีแดงเผาจนระเหยกลายเป็นไอขาวพุ่งเข้าไปข้างใน สัตว์ประหลาดคำรามและสะบัดหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ยุนฮาเห็นจังหวะนั้นทันทีและร่ายคาถาเจาะเกราะผ่านรอยแตกนั้นจนมันล้มลงกับพื้น

เสียงรางวัลของระบบดังขึ้นในหัวของมินจุนพร้อมข้อความว่า “การเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนระดับ S คือการสะสมแต้มขั้นสูง” แต่ไม่มีใครในทีมได้ยินเสียงนั้น ยุนฮามองเขาอย่างจริงจังและถามสั้น ๆ ว่า “เมื่อกี้นายเห็นจุดอ่อนนั้นได้อย่างไร”

มินจุนตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า “ผมแค่ดูว่าสิ่งนั้นมีอะไรแปลก ๆ ตรงไหนบ้าง” ยุนฮานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งสมาชิกทีมให้เก็บข้าวของ “ที่นี่อาจไม่มีคนทำแบบนั้นได้จริง แต่ถ้านายทำได้ ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้ข้างหลังอีก”