ตอนที่ 6 หมอที่ถูกปลดเพราะรักษาช้า

เช้าวันแรกของเจ็ดวัน มินจุนนั่งอ่านรายชื่อในแฟ้มของยุนฮาจนตาลาย แต่ละชื่อมีเหตุผลที่ถูกปลดต่างกัน ทั้งสังกัดยุบ ทั้งไม่เข้ากับหัวหน้า และบางคนก็ถูกตีตราว่าไม่คุ้มค่าจ้าง เขาวงกลมชื่อหนึ่งด้วยปากกาแดงแล้วพึมพำว่า “ซอฮานึล ฮีลเลอร์ระดับ B”

บุ๊คซูทำหน้าไม่สบายใจ “ยัยนี่ขึ้นชื่อว่ารักษาช้าที่สุดในโซล ทีมเก่าถึงกับบ่นว่าคนไข้หายก่อนเธอร่ายเสร็จ” แต่มินจุนยังคงยืนยัน เพราะในบันทึกการต่อสู้ของเธอ มีแถวเล็ก ๆ ที่เขียนว่า “ผู้ป่วยทุกรายรอดชีวิต ไม่มีข้อยกเว้น” ซึ่งหาได้ยากมากในหมู่ฮีลเลอร์

พวกเขาพบฮานึลบนดาดฟ้าโรงพยาบาลเล็ก ๆ ในย่านชานเมือง เธอนั่งปอกส้มให้เด็กป่วยคนหนึ่งอยู่เงียบ ๆ ผมยาวมัดหลวม ๆ ใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าอายุยี่สิบสองที่ระบุไว้ในแฟ้ม เมื่อได้ยินว่าจะชวนเข้าทีม เธอยิ้มเจื่อน “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันเป็นภาระของทุกทีมที่เคยอยู่”

มินจุนไม่ได้เถียง เขาเพียงชี้ไปที่แขนที่เคยฉีกขาดของตัวเอง “ผมถูกสัตว์ประหลาดฟาดเมื่อสามวันก่อน วันนี้แผลหายหมดโดยไม่มีใครรักษา ผมไม่รู้ว่าคุณรักษาช้าจริงหรือเปล่า แต่ผมรู้ว่าทีมที่ดีไม่ได้วัดกันที่ความเร็วอย่างเดียว”

ฮานึลนิ่งไปนาน ก่อนจะวางส้มลงบนจานและถามเสียงเบา “ถ้าฉันทำพลาดอีกครั้งล่ะคะ” ยุนฮาตอบแทนด้วยน้ำเสียงเรียบ “ทีมนี้ไม่มีใครพลาดคนเดียว เราพลาดด้วยกัน และกลับบ้านด้วยกัน” เด็กป่วยที่นั่งฟังอยู่เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอเป็นครั้งแรก

ก่อนกลับ ฮานึลเขียนชื่อลงในกระดาษแผ่นเล็กของมินจุนด้วยลายมือเรียบร้อย เหลือเพียงหนึ่งคนกับห้าวันเศษ หน้าต่างสีแดงสั่นเบา ๆ และตัวเลขท้ายข้อความเปลี่ยนจาก 2 เป็น 1 เหมือนกำลังให้กำลังใจเขาอยู่